sarita's profileโลกหมุนด้วยความรัก...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
โลกหมุนด้วยความรัก...The world go round with love. |
|||||||||||||||||||
|
July 27 และยังคงเดินทาง...ชีวิตคือการเดินทาง..เป็นคำพูดที่ได้ยินบ่อยๆ
สำหรับบางคนการเดินทางท่องโลกกว้างเป็นสิ่งที่ทำให้เค้ามีความสุข
ได้เจอผู้คนมากมาย สถานที่ที่ต่างจากเคย
แต่จริงๆแล้วความสุขมันเริ่มก่อตัวขึ้นตั้งแต่จัดกระเป๋าแล้ว
เราเป็นคนหนึ่งที่ชอบการเดินทาง
มันรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้นับวันในปฎิทินถอยหลัง
และรู้สึกดียิ่งกว่าเมื่อได้ไปกับเพื่อนที่รู้ใจ..
ที่เราจะหลับไปพร้อมกัน และตื่นขึ้นพร้อมกัน(เนื่องจากหนวกหู)
นั่นเป็นการออกเดินทางที่เราชอบมากที่สุด
แต่จริงๆแล้ว
ทุกวันนี้เราทุกคนกำลังเดินทางอยู่อย่างไม่รู้ตัว
เราเดินทางโดยมีเวลาเป็นยานพาหนะ
มีประสบการณ์เป็นวิวทิวทัศน์ข้างทาง
สวยบ้างไม่สวยบ้าง พอใจบ้างไม่พอใจบ้าง
แต่เราไม่สามารถปฎิเสธมันได้
หลายคนไม่รู้ว่าจะถึงจุดหมายปลายทางหรือไม่
แม้จะวาดภาพมันไว้ในใจแล้วก็ตาม
...................
สำหรับเราเราไม่รู้ว่าเดินทางมาถึงไหนแล้ว
มาถึงครึ่งทางรึยัง
เพราะไม่รู้ว่าระยะทางของเรามันไกลแค่ไหน
แต่มันก็สนุกดีเหมือนกัน
วิวข้างทางก็โอเคนะ อาจจะมีที่ไม่น่าประทับใจบ้าง
แต่มันก็ทำให้รู้ว่า วิวสวยๆมันเป็นยังไง
"แล้ววิวข้างทางของพวกแกล่ะ เป็นยังไงมั่งวะ"
December 27 อย่างฮา!!
December 15 เผลอ..จริงๆแล้วเวลานี้เป็นเวลาที่ต้องทำงาน..แต่ไหงถึงได้เผลอเปิดมาที่หน้านี้จนได้
มีอะไรอยากจะเล่ามากมาย..แต่ไม่เล่าคงจะดีกว่า
เชื่อว่าทุกคนก็คงเคยมีอารมณ์แบบนี้..มันไม่รู้จะเริ่มยังไง
ก็ปล่อยมันไปดีกว่า แกล้งๆลืมมันไปแล้วมันก็อาจจะดีขึ้น
ปัญหาบางอย่างมันไม่สามารถแก้ได้ภายในข้ามคืน
เปล่าประโยชน์ที่จะไปครุ่นคิดถึงมัน..นั่นสินะ
...........................
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ออนเอ็มหลายคนคงสังเกตุเห็น
ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร มันอยากคุยนะ..แต่มันก็เป็นเหมือนวันนี้
คือนั่งมอง..มอง..มอง แต่มือมันไม่ไป
พวกมึงสบายดีกันนะ
กูสบายดี เรื่อยๆไม่เจ็บไม่ไข้
เรื่องทุกข์สุขปนๆกันไปเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์
..........................
เฮ้อ! นี่เข้ามาบ่นอะไรเนี่ย ไปทำงานก่อนนะ ไว้เจอกัน เร็วๆนี้
สู้โว๊ยยยยย November 02 pai with youบางคนออกเดินทางเพื่อหาสิ่งใหม่ๆให้ชีวิต แต่การเดินทางไปปายกับเพื่อนครั้งนี้
เหมือนเป็นการปัดฝุ่นชั้นหนังสือแล้วหยิบเอาหนังสือเล่มโปรดกลับมาอ่านอีกครั้ง
ตอนเป็นเด็กเราอาจจะอ่านมันเพียงแค่ผ่านๆ..อาจมีบางบรรทัดที่เราไม่เข้าใจและปล่อยมันผ่านเลยไป
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราโตขึ้นและได้หยิบมันมาอ่านอีกครั้ง
บรรทัดที่เราเคยปล่อยมันข้ามไป..วันนี้เราอาจเข้าใจความหมายของมันมากขึ้น
.......................................
อย่างที่เคยบอกไว้ว่าการไปเที่ยวครั้งนี้คงต้องมีเรื่องวุ่นวายโกลาหล
และสิ่งที่เกิดขึ้นก็ไม่ห่างจากสิ่งที่คิดมากนัก
จะเรียกว่าสนุกหรือเปล่าไม่รู้..รู้แต่มีความสุข
ได้นอนหลับไปพร้อมกับเสียงโวยวาย..และตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงอึกทึกครึกโครม
คนนั้นอยากทำอย่างนั้น คนนี้อยากทำอย่างนี้ ทุกคนอยากทำไปคนละอย่าง
แต่เราก็แบ่งกันทำในสิ่งที่เราอยากทำ
เรารู้จักยอมกันมากขึ้น..และอดทนต่อกันมากขึ้น
....................................
เราเห็นจาวุ่นวายกับการจัดการเพื่อให้ได้สิ่งที่คุ้มที่สุดและดีที่สุดสำหรับเพื่อน
ได้เห็นต้าซ้อนมอไซค์โดยไม่บ่น..และคอยเดินตามเพื่อนที่ซนเป็นลิงอย่างอดทนแม้จะเจ็บขา
ทริปนี้แตนนี่เป็นเด็กดีไม่งอแง ทำตัวน่ารัก โดยเฉพาะภารกิจทรงตัวรักษาแก้วน้ำขิง
ตุ๊กๆ ก็ยังคงเป็นตุ๊กๆ รักเด็ก รักสัตว์ทุกชนิด (ไม่อยากฟ้องว่าไอ้โอ๋มันเหยียบหอยทากสุดน่ารักของมึงตาย)
เราได้รู้ว่าฟ้าไม่ชอบให้เสียงดังใส่ แต่ด่าได้ทุกรูปแบบ แต่ต้องอย่าด่าเสียงดัง
แหม่มแสดงความรับผิดชอบต่อน้ำขิงโดยการดื่มรวดเดียวหมด..แล้วตื่นอีกทีวันรุ่งขึ้น
และสุดท้ายตัวเราทำตัวดีน่ารักตลอดทริป(อิอิ)
ส่วน ปุ๊ก นก โอ๋ ออ ไม่มีโอกาสได้ตัดสินใจอะไรเพราะไม่ทันพวกพี่ๆ
.............................
จริงๆมีเรื่องอยากเล่าเยอะแยะมากมายแต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
เอาไว้ถ้าตั้งสติได้จะพยายามรวบรวมเรื่องราวมาเล่าให้ฟังแล้วกัน
เมื่อแม่หมู..โกอินเตอร์55555+ ในที่สุดครอบครัวของเราก็ได้มีตัวแทนไปเมืองนอกเมืองนากะเค้าสักที
อันนี้ไม่รวมถึง พม่าและลาว ที่เคยไปเยือนบ่อยๆ หลังจากที่เพื่อนสาวของแม่
ได้นำข่าวมาบอกว่าเค้าจะได้ไปดูงานที่เยอรมัน สวิส ฝรั่งเศสอยากไปด้วยมั้ย..
แม่นอนคิดอยู่สองสามวัน แล้วตอบตกลงไป หันมาถามเราว่าจะไปด้วยป่าว
"ไป..แต่ไม่มีตัง" แม่ส่งสายตามามองด้วยความเอ็นดูประมาณว่า งั้นเอ็งก็นอนอยู่บ้านเหอะ
เมื่อตกลงใจไปแน่แล้ว เราก็ได้พาแม่ไปทำพาสปอร์ต
ไปซื้อนู่นซื้อนี่ตามประสาคนไม่เคยไป รวมทั้งหยิบยืมกระเป๋าเดินทางจากเพื่อนสาวแสนสวยหุ่นสะบึม นามว่า แตนนี่
แตนนี่ก็ใจดีมากหอบหิ้วกระเป๋าใบใหญ่มาให้ที่บ้านโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
นอกจากขอขนมใส่กระเป๋าให้เต็มเวลาเอามาคืน(ฝันไปเถอะ)
และก็ส่งเอกสารในการทำวีซ่าทั้งหมด และ รอ..รอ..รอ จนใกล้ถึงวันเดินทาง
หนึ่งอาทิตย์ก่อนไปแม่ก็ได้ลงมือจัดกระเป๋าด้วยตัวเอง..ไม่คับ มันไม่ง่ายขนาดนั้น
เพราะมีพ่อคอยไซโคอยู่ตลอดเวลา "กระเป๋ามันใหญ่ไปป่าวเนี่ย" "จะเอาอะไรไปกันนักกันหนา"
แม้เราจะบอกว่าใบแค่เนี้ยแหละดีแล้วไปตั้งหลายวันไหนจะต้องซื้อของกลับมาอีก
แต่นั่นก็ไม่สามารถต้านทานกระแสความวิตกกังวลของแม่ได้เลย
"กระเป๋ามันใบใหญ่อะ..แม่อายเค้า" ฟังแล้วมันช่างนึกถึงวันที่ไปค่ายครั้งแรกเสียจริงๆเราเอากระเป๋าถือใบใหญ่ไปหนึ่งใบ
เป้อีกใบนึง และยังมีถุงนอนอีกหนึ่งใบ ในขณะที่คนอื่นมีแค่เป้ใบเดียว อืม...โอเคได้
เราก็เลยขับรถไปที่บ้านเพื่อนสาวแสนสวยหุ่นสะบึมทันที "แตนกูขอยืมกระเป๋าอีกใบดิ เอาใบเล็กกว่าใบนั้นอะ"
"เออ กูรู้ว่ามันไม่พอแต่เพื่อความสบายใจของแม่กู..เค้าไปครั้งแรก" เพื่อนสาวแสนสวยหุ่นสะบึมก็จัดการเอากระเป๋าให้
และแม่ก็จัดกระเป๋าอยู่หนึ่งอาทิตย์ จัดทุกวัน เอาเข้าเอาออก เอาเข้าเอาออกอยู่อย่างนั้นแหละ
สุดท้ายก็ใช้ไอ้ใบใหญ่ใบแรก เพราะเพื่อนบอกว่าเอาใบใหญ่ไป...อืม
เมื่อถึงวันเดินทาง "อยากได้อะไรป่าว" "ไม่อะ..แม่ไปเที่ยวเหอะไม่ต้องซื้ออะไรกลับมานะ เปลือง"
ฟิ้ววววววว..แม่นั่งเครื่องบิน โกอินเตอร์ไปแล้ว
เจ็ดวันกูทำอะไรดีวะ..เที่ยวไปเลยแม่ไม่อยู่ สบ๊ายสบาย ไม่มีใครโทรตาม
แต่..แม่จะร้องกลับบ้านมั้ยอะ จะเข้ากะคนอื่นได้มั้ยเนี่ย(อารมณ์เหมือนส่งลูกไปโรงเรียนวันแรก)
สรุปเจ็ดวันผ่านไป..ไม่ได้ไปทำอะไรเลย บ้านเงียบกริบ
เล่นกันแบบเจียมเนื้อเจียมตัว ไอ้เปิ้ลก็บ่นอยู่ได้ "คิดถึงเนอะ แม่ไม่อยู่บ้านเงี๊ยบ เงียบ"
บ้านโคตรเงียบ ไม่ได้ไปไหน อยู่บ้านแทบทุกวัน จนวันกลับพ่อไปรับแม่ที่สนามบิน
ไอ้เปิ้ลง่วงขึ้นห้อง ไอ้โอ๋นั่งรอเพราะขี้เกียจลงมาอีก ทุกคนรอคอย..ใจจดใจจ่อ
ผัวะ แม่เปิดประตูบ้านเข้ามา ปึงปัง โคร้งเคร้ง
แกะก๋วยเตี๋ยวนั่งกิน "น้ำปลาๆหยิบให้หน่อยดิ โห..อยากกินมานานแล้ว"
เอ่อ..ไม่ทักทายกันหน่อยเหรอ นั่งมองกันตาปริบๆ
ไอ้เปิ้ลวิ่งลงมาเปิดประตู "เนี่ย เราเห็นรถพ่อมาจอดนะ เราก็รีบลงมาเลย ตื่นเต้น"
เราก็รื้อกระเป๋า รื้อ รื้อ รื้อ ไหนอะของฝาก
ไอ้ออก็เก็บ เก็บ เก็บ เก็บที่เรารื้อ
"อะนี่ ของฝากออ ทิชชู่แม่เอามาเต็มเลย ของออมีอันนี้ด้วย"
"อันนี้ของพ่อ" "อันนี้ของแตกะพี่เต๋า"
"อันนี้ของเปิ้ลกะโอ๋" "อันนี้ของ........."
" เป็นไงแม่ไปเที่ยวหนุกป่าว.." "โอ๊ย!! ตายก็ไม่ห่วงอะไรแล้ว.."
ขนาดนั้นเชียวแม่..ตรู
เนี่ยเดี๋ยวรื้อของเสร็จแล้วดูรูปกัน อืมๆ
พอเปิดรูปดูก็จะมีเสียงดังมาตลอด สวยมั้ยๆๆ
พูดอยู่คำเดียว แล้วก็ขย่มเตียงไปด้วย(ยังกะสาววัยรุ่น)
เฮ้อออออ..
ปล. แล้วจะเอารูปลงให้ดูนะ..
September 18 อกหัก..หัวใจสลาย..แต่ไม่ตาย
ความรักต้องพังลงไป อนาคตที่สุดต้องผ่านพ้นไปเหลือเพียงหัวใจที่ยับเยิน บาดแผลลึกเกินเยียวยา ตื่นจากฝันเพราะถูกปลุกด้วยน้ำตา ทุรนทุรายหัวใจเหนื่อยล้า
จะฝืนลุกยืนให้ไหว คนคนเดียวมันไม่สิทธิ์ขนาดนั้น ไม่ทำให้ช้ำถึงตาย ยังไงต้องรับให้ได้ ชีวิตแค่โดนทำร้าย
เตือนตัวเองว่าถึงยังไง ฉันยังต้องอยู่ . . . ความรักลวงหลอกมันก็แค่เจ็บปวด ไม่มีค่า ให้มันทำลายชีวิตไม่ได้ . . .
จะฝืนลุกยืนให้ไหว คนคนเดียวมันไม่สิทธิ์ขนาดนั้น ไม่ทำให้ช้ำถึงตาย ยังไงต้องรับให้ได้ ชีวิตแค่โดนทำร้าย
เตือนตัวเองว่าถึงยังไง ฉันยังต้องอยู่ . . . ความรักลวงหลอกมันก็แค่เจ็บปวด ไม่มีค่า. .ให้มันทำลายชีวิตไม่ได้ Solo ~ ชีวิตแค่โดนทำร้าย . . แต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำลาย ..แค่วันนี้หัวใจสลาย เตือนตัวเองว่าถึงยังไง ฉันยังต้องอยู่ . . . ความรักลวงหลอกมันก็แค่เจ็บปวด ไม่มีค่า. .ให้มันทำลายชีวิตไม่ได้ .. ต้องไม่ตาย . . ชีวิตยังมีพรุ่งนี้เสมอ นานๆจะมีเพลงอกหักแบบให้กำลังใจสักที
หลังจากที่ฟังแต่เพลงอกหักแบบอยากตาย..(จนเริ่มรู้สึกเหมือนอกหัก)
ก็ดีนะ..เจ๋งดี แล้วก็อย่าลืมอุดหนุนพี่ตูนสุดเท่ด้วยน้า... August 31 ฟ้าฝน..ไม่เป็นใจช่วงนี้นอกจากฝนฟ้าจะครึ้มๆแล้ว บรรยากาศรอบตัวและผู้คนรอบข้างก็ยังอึมครึมอีกด้วย
มีโอกาสได้เห็นคนหลายคนเสียน้ำตาให้กับความรัก..แม้แต่คนที่เราคิดว่าเค้าเป็นคนที่เข้มแข็งที่สุด
ก็ยังมีช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุด..จนไม่น่าเชื่อ
คนบางคนเลือกวิธีที่จะเยียวยาตัวเองให้หายจากอาการบาดเจ็บจากความรัก
โดยการอดทน ทนอยู่แบบนั้นอยู่ตรงที่เดิมด้วยหวังว่าสักวันมันจะหายดี
บางคนก็เลือกที่จะตัดทุกอย่าง อย่างน้อยก็คิดว่าถ้าไม่พบไม่เห็นก็จะไม่เจ็บ
ด้วยความหวังเดียวกันว่าสักวันจะหายดี..เอาไว้หายดีเราจะได้เจอกันอีกครั้งแบบที่เราจะไม่รู้สึกแย่ต่อกัน
แต่ก็ไม่รู้ว่ามันจะอีกนานเท่าไหร่..
แต่บางคน..อยากที่จะตัดใจเหลือเกิน พยายามอยู่อย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำแล้ว แต่แค่เค้าโทรมา..ใจก็อ่อนแล้ว
ได้แต่คิดว่า..เอาไว้คราวหน้าถ้าทนไม่ไหวค่อยทำใจใหม่แล้วกัน
"ฟ้า ฟ้ายังต้องมีฝน
เกิดเป็นคน ย่อมมีเสียน้ำตา ฝน ฝนร่วงหล่นมาช้าๆ จากดวงตา จากส่วนลึกในใจ" ใช่..พี่แหวน ฐิติมา พูดถูกใครเกิดมามันก็ร้องไห้ด้วยกันทั้งนั้นแหละ
การร้องไห้ไม่ใช่เรื่องน่าอาย
คนเรามีหัวใจ มีความรู้สึก เมื่อเจ็บมันก็ร้องไห้
คนที่เจ็บแล้วยอมรับว่าเจ็บ อีกไม่นานคงหาย
น้ำตาไหลออกมา..อีกไม่นานมันก็แห้ง
ขอให้สิ่งที่ระเหยไปเป็นแค่น้ำตา ..ส่วนหัวใจขอให้เหลือไว้
เก็บเอาไว้เริ่มใหม่..ตราบที่เชื่อว่ารักยังมีอยู่จริง
"เหลือเพียงแต่รอยน้ำตา อีกไม่ช้าคงจะเลือนลบไป
แล้วฝนก็จะซา กลับเป็นฟ้าที่สดใส
ไม่เหมือนที่ผ่านมา"
..............
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...
เปล่าหรอก นิทานเรื่องนี้ไม่ได้สอนอะไรเลย
และคงไม่อาจหาญไปสอนใครได้
แค่อยากให้กำลังใจ..กับคนที่กำลังรู้สึกแย่ว่าสักวันจะต้องหาย
ไม่ว่ามันจะนานกี่เดือน กี่ปี..หรือกี่สิบปี
แค่ได้เริ่มต้น อย่างน้อยก็รู้ว่ายังมีปลายทาง
เหมือนวันนี้ไง..ฝนตก ฟ้าครึ้มแต่เราก็รู้ดีว่า
หลังจากนี้...ฟ้าคงสวยงาม
July 13 เรามีสิ่งดีๆมานำเสนอ..
วันนี้เรามีสิ่งดีๆมานำเสนอ มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ที่เราๆใช้กันอยู่แทบจะทุกวันเนี่เหละ
มันเป็นเคล็ดลับเล็กๆน้อยๆที่หลายคนมักไม่ค่อยจะรู้ (หรือมีเราคนเดียวหว่า)
ซึ่งมันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร หรือจะรู้ไว้ก็ไม่เสียหลาบ จะนำไปใช้หรือไม่ใช้ก็ได้
แต่ตอนที่เราอ่านเจอเรารู้สึกว่า "โอ้โห..สุดยอดไปเลย มันทำอย่างนี้ได้ด้วยหรือฟะ"
ตามประสาคนที่แสนจะฉลาดในเรื่องเทคโนโลยีเสียเหลือเกิน ก็ลองๆดูกันไป
ซึ่งตัวเราก็ได้นำไปทดลองใช้กับเครื่องที่ใช้อยู่เหมือนกันก็...ไม่ค่อยรู้ถึงความแตกต่างเท่าไหร่
แต่รู้แล้วมันเท่..ดี
วิธีปลดล็อคความเร็วอินเตอร์เน็ต
โดยปกติแล้ว window จะ บล็อกความเร็วเน็ต ไว้ 20 เปอร์เซ็นต์ เรามีวิธีปลดบล๊อกได้ด้งนี้
ติดจรวดเล่นอินเตอร์เน็ตให้กับ Windows XP การใช้งานอินตอร์เน็ตบางครั้งจะช้าหรือเร็วขึ้นอยู่กับส่วนประกอบหลายด้าน 1. คลิกที่ปุ่ม Start
2. เลือกที่แถบรายการ Run 3. ที่ช่อง Open พิมพ์คำว่า gpedit.msc แล้วคลิก OK 4. จะแสดงหน้าต่างของการปรับแต่ง Group Policy 5. ที่ Computer Configaration เลือกแถบ Administrative Templates 6. หัวข้อ Network เลือกที่ QoS Packet Scheduler 7. มองหน้าต่างด้านขวามือ ให้ดับเบิ้ลคลิกที่ Limit reservable bandwidth 8. จะปรากฎกรอบหน้าต่างใหม่ Limit reservable bandwidth Properties 9. เลือกแถบ Setting คลิกที่ช่อง Enable 10. ในช่อง bandwidth limit (%) : ปรับค่าเป็น 0 11. คลิก OK เพื่อยืนยันการใช้งาน แค่นี้เองลองนำไช้ดู ป.ล เป็นข้อความที่เอามาจากในโลกอินเตอร์เน็ตอีกทีต้องขอบคุณผู้ที่ให้ความรู้ในเรื่องนี้ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นใคร??
จริงๆแล้วได้เอาเคล็ดลับอื่นๆมาลงอีกแต่..มันคงเยอะเกินมันบอกว่าให้ลบออก เอาไว้เราจะทยอยๆลงละกันนะ
June 30 เคย..รึเปล่าเมื่อสองสามวันก่อนตื่นนอนขึ้นมาพร้อมกับมีเนื้อเพลงบางท่อนติดอยู่ในหัว
ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน รู้แต่ว่าต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็นเพลงอะไร
ท่องโลกอินเตอร์เน็ตคับท่านผู้ชม และก็รู้ว่ามันคือเพลงอะไร
" หากเธอคิดถึงฉัน ถึงแม้ไม่ได้เจอ
ให้เธอรู้ฉันยังอยู่ไม่ไกล
เมื่อไหร่ที่คิดถึงฉัน ให้รักแทนดวงตา
ฉันจะมาเจอเธอที่หัวใจ "
มันคือเพลง เจอกันในใจของ พีปุ๊ อัญชลี และยังจำได้อีกว่า
มันเป็นเนื้อเพลงท่อนที่เพื่อนรักคนนึงเขียนให้เมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว
ทุกวันนี้เศษกระดาษแผ่นนั้นก็ยังอยู่
วันนั้นนั่งทำงานพร้อมกับความรู้สึกบางอย่าง
เคยคิดถึงใครสักคนจนจับหัวใจมั้ย...
เกือบสิบปีชั้นไม่รู้หรอกว่าแกจะนึกถึงชั้นรึเปล่า
ไม่เป็นไร..แค่ชั้นนึกถึงแกชั้นก็รู้สึกอบอุ่นแล้ว
วันเกิดชั้นแกจะจำได้รึเปล่า
ไม่เป็นไร.. ชั้นจะคิดถึงแกทุกวันเกิดของแกแล้วกัน
" จากกันไปเราเข้าใจกันดี จะไม่มีน้ำตา
อดทนรอรอแค่วันเวลา ที่จะเจอกันอีกครั้ง
คำที่เคยทักทายวันก่อน มาถึงตอนกล่าวคำร่ำลา
ยังไม่รู้หนทางข้างหน้า จะกลับมาเจอกันอีกไหม "
คิดถึงจริงๆ คิดถึงจับหัวใจเลย
........
June 27 รัก..ขำ ขำถ้ารัก เปรียบเหมือน ฟัน. . . ฟันแท้
รักหมางเมิน คือ. . .
รักอ่อนซ้อม คือ. . .
รักระบม คือ. . .
รักตุ๊ด คือ. . .
รักอุดอู้ คือ. . .
อ่านแล้วก็ฮาดี..เลยเอามาให้อ่านกัน ขำ ขำ
June 16 เพลงเพราะๆที่ไม่ได้ฟังด้วยหูพอวันนี้ได้ยินเสียงเพลง "แต่เราก็หากันจนเจอ" ที่กบ ทรงสิทธิ์ ร้องคู่กับ กบ เสาวนิตย์
ก็ทำให้นึกถึงงานแต่งงานงานหนึ่งเมื่อประมาณเกือบสี่เดือนที่แล้ว
เป็นงานแต่งงานของเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่อนุบาล
เป็นงานแต่งธรรมดาๆ ไม่ได้ผิดแผกอะไรไปจากงานแต่งอื่นๆ แต่สิ่งที่ทำให้นึกถึงเพลงนี้ทุกครั้งนั้นก็คือ
เสียงเพลงที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวร้อง ไม่ใช่เพราะคู่บ่าวสาวร้องเพราะหรอกนะ
แต่ตรงกันข้ามตรงที่เสียงเจ้าบ่าวแหบมากๆ แทบจะฟังไม่รู้เรื่อง พูดง่ายๆว่าถ้าฟังด้วยหูก็ไม่เพราะ
ใช่ฟังด้วยหูมันช่างไม่เพราะเอาซะเลย...แต่สำหรับเรามันเป็นเพลงที่เพราะมากถ้าจะฟังมันด้วยความรู้สึก
ก่อนที่จะมีงานแต่งงานนี้เกิดขึ้น มีน้อยคนที่จะรู้ว่าเจ้าบ่าวได้ผ่านมรสุมชีวิตที่เรียกได้ว่า
เกือบจะคร่าชีวิตเค้าไปซะแล้ว เจ้าบ่าวเป็นมะเร็งที่หลอดลม(ถ้าจำไม่ผิด )
แต่สุดท้ายเค้าก็กลับมาหายดี หลังจากนั้นไม่นานเค้าก็จัดงานแต่งงาน
นั่นคือสาเหตุที่ทำให้เสียงของเจ้าบ่าวแทบจะออกมาไม่ค่อยเป็นคำ และแหบพร่าตลอดเวลา
พูดก็ลำบากแล้ว เรื่องร้องเพลงคงไม่ต้องพูดถึง แต่เพลงนี้ก็คงจะมีความหมายกับเค้ามากจริงๆ
อดคิดไม่ได้ว่าที่เค้าหายเป็นเพราะมีกำลังใจดีหรือเปล่า
หรือความรักจะเป็นยาขนานเอกที่เยียวยาคนที่เจ็บป่วยให้ต่อสู้เพื่อจะมีชีวิตอยู่กับคนที่เค้ารัก
ทุกวันนี้เมื่อไหร่ที่ได้ยินเพลงนี้ก็จะนึกถึงภาพชายหญิงคู่หนึ่งที่กุมมือร้องเพลงอยู่บนเวที
เสียงอาจจะเพี้ยนบ้าง เพลงหายไปบางช่วงแต่ก็ค่อยๆประคับประคองร้องกันไปจนจบเพลง...
May 21 อย่าฝากความหวัง
|
|
|||||||||||||||||
|
|
